Vijf jaar

Lieve Mathijs,

5 jaar geleden hadden we een familieweekend in Stevensbeek. Daar ging het mis, je belandde na een epileptische toeval in het ziekenhuis in Nijmegen. Een dag later, 18 mei 2008, ben je in het AMC, waar je inmiddels naar toe was gebracht, overleden. 

Familieweekend: voor jou, een kind wat enorm hield van familiefeestjes, een heel belangrijk weekend. Je telde de maanden, weken en dagen af naar dit weekend. Nu, 5 jaar later is het weer familieweekend. Al weer het vijfde jaar zonder jouw aanwezigheid, jouw vrolijke lach, jouw gedrevenheid bij de spelletjes, jouw …. Ja vul maar in. Tijdens het laatste familieweekend waar jij bij was (2008) heb je mij overladen met kusjes. Je hebt lieve dingen tegen ons gezegd als; “wat zorgen jullie goed voor mij”, “wat koken jullie lekker”, “mam, wat blijf jij altijd rustig” en nog veel meer. Al die lieve woorden en jouw kusjes bewaren we voor altijd in ons hart lieverd. We missen je iedere dag een beetje meer.

Papa, mama en je zusje Fredrieke

Dichter bij de hemel ...

Opbrengst Mathijs Douwe Toernooi ruim 3.100 euro!

Het Mathijs Douwe Toernooi dat de Buitenboys donderdag organiseerden heeft ruim 3.000 euro opgebracht voor Kikabouw (het nieuwe Prinses Maxima Centrum voor kinderen met kanker).

Zie/klik voor een verslag www.mathijsdouwe.blogspot.com

5-de Mathijs Douwe Toernooi bij de Buitenboys

Donderdag a.s. organiseert voetbalclub de Buitenboys voor de vijfde keer het Mathijs Douwe Toernooi. Zoals altijd wordt tijdens het toernooi geld ingezameld voor Kika, deze keer in het bijzonder voor Kikabouw (de bouw van het gespecialiseerde kinderoncologisch ziekenhuis in Utrecht). Meer informatie, waaronder het toernooiboekje, op www.mathijsdouwe.blogspot.com .

'Uitdaging'

5 juni komt nu wel heel snel dichterbij… En er is heel weinig getraind dit jaar. Wat 'natuurlijk' aan de lange koude winter lag. Idem het voorjaar. Maar de 'zin' was er ook niet helemaal. Had ik in voorgaande jaren rond 30 april er zeker al 4.000 trainingskilometers opzitten, nu haal ik nog geeneens de 1.000. In die zin wordt de beklimming op 5 juni een 'uitdaging'. Het zal 'op karakter' moeten gebeuren, zo noemen ze dat toch?

Wel heb ik inmiddels al 5.000 euro aan donaties binnen. Een paar hele grote, maar ook vele kleine. Iedereen die hieraan heeft bijgedragen, bij deze (nogmaals) bedankt!

Maagsonde

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat we naar het AMC/Emma Kinderziekenhuis gingen omdat er bij Mathijs een maagsonde werd geplaatst. Een ingreep waar Mathijs zelf erg tegenop zag. En die, achteraf, niet heeft bijgedragen aan de kwaliteit van leven in de laatste weken.

Het stukje hierover staat op www.mathijsdouwe.blogspot.com

Zometeen gaan wij op weg naar de crematie van de vader van Mark. Mark is een goede vriend van ons en heeft in 2011 meegefietst in het Mathijs Douwe Team. En dankzij zijn goede contacten duizenden euro's opgehaald voor Alpe d'HuZes. 

De ziekte van Marks vader hebben wij van een afstand gevolgd. Drie jaar geleden kreeg hij darmkanker. Voor mij komt de ziekte dan altijd angstig dichtbij. Na een operatie en chemo's leek alles weer goed. Tot eind vorig jaar, de kanker bleek terug. Een zware operatie en nieuwe chemo's volgden. Nog geen twee weken terug blijkt het bij een controle heel erg fout te zijn. Een week later - zo vreselijk gemeen snel kan het gaan - is Marks vader overleden.

Kanker is een vreselijke ziekte. Voor de strijd tegen kanker blijft geld nodig. Voor onderzoek naar kinderkanker én naar kanker bij volwassen. Want ook 66 jaar is te vroeg om te overlijden.

Pak maar mijn hand

Dat was even schrikken en slikken afgelopen woensdagmiddag. Zoals vaker op een dag loop ik mijn ‘timeline’  op twitter even door. En zoals zo vaak is er woensdag ook weer een tweet van Kika:

KiKa8118 Vooruit, voor onze trouwe volgers de voorpremière. Scherm groot en geluid hard en maak #KiKabouw vandaag trending! http://t.co/UV2KKPqL8D … 20-03-13 13:20

Ik klik de link aan. En schrik. “Pak maar mijn hand”, dat is ‘Mathijs’. En nu dus – bedenk ik me meteen – waarschijnlijk ook de muziek voor de bouw van het nieuwe kinderkankerziekenhuis. Meteen het filmpje afgebroken, L erbij geroepen en samen het filmpje bekeken. Indrukwekkend. Inderdaad, wat een toeval. Het nummer dat 23 mei 2008 aan het eind van de kerkdienst werd gedraaid is nu het promotiefilmpje voor een de bouw van een ziekenhuis dat er voor moet zorgen dat er geen kinderen als Mathijs, Danique, Emma, Lucas, Stephan, Thomas en duizenden anderen meer sterven aan kanker.

23 mei 2008 ben ik al vroeg wakker. Door alle voorbereidingen voor de begrafenis van Mathijs is het heel druk geweest afgelopen dagen. Ik besluit – nu kan het nog – een poosje naast Mathijs aan zijn bed te gaan zitten. Straks komt de begrafenisonderneemster, gaan we naar de kerk voor de afscheidsdienst en wordt Mathijs begraven. Is hij weg. Als om een uur of zeven ook F en L wakker zijn merkt F op (aanleiding weet ik niet meer, stond bv de radio aan?) dat “Mathijs ‘Pak maar mijn hand’ ook een heel mooi lied vond”. Werkelijk, noch de naam van de artiest noch het nummer zegt mij iets. Later blijkt dat Mathijs en F vaak naar de site clipjes.nl op de computer keken, waar ook regelmatig nummers van Nick en Simon te zien waren. Boven ben ik het nummer op de computer gaan beluisteren. En al snel besloten het op cd te branden. De begrafenisonderneemster gemeld dat wij dit nummer als laatste na de zegen van de dominee, bij vertrek uit de kerk wilden draaien.  Ze klinkt wat ‘kort’ aan de telefoon. Later horen we dat ze het niet helemaal prettig vond de organiste op het allerlaatste moment te moeten melden dat er bij het verlaten van de kerk geen slotlied op het orgel gespeeld hoeft te worden.

Vier uur later geeft de dominee, het is het einde van de afscheidsdienst, in een volle kerk de zegen. In mijn herinnering start de koster op dat moment het gebrande cd-tje. Hoe het kan weet ik niet, maar ‘Pak maar mijn hand’ knalt vrij hard door de kerk heen. Omdat iedereen opstaat van z’n stoel is het wat rommelig. En iedereen moet wat harder praten om boven de muziek uit te komen. Een paar minuten later lopen wij de kerk uit, achter het kistje dat door mijn zwager, neef, broer en vader wordt gedragen.

‘Pak maar mijn hand’  is dus voor mij voor altijd met dit beeld verbonden. En we horen vaker van anderen die er 23 mei 2008 in de kerk bij waren dat als ze dit nummer op de radio, in de winkel of in een sporthal horen, ze denken aan Mathijs.

Klunzige skiër

Niet doorvertellen hoor. Beetje verhaal van een klunzige skiër. Zoals jullie misschien nog weten zijn L, F en ik vier jaar geleden wezen skiën in Winterberg. Op dag 2, in les 2, kwam ik hard te vallen en brak ik mijn sleutelbeen.

Vier weken terug zijn wij opnieuw naar Sauerland gegaan voor een skivakantie. Op dag 2, maar nu net vóórdat les 2 begon, kwam ik te vallen. Ik voelde meteen wel wat pijn in mijn knieschijf, maar heb de hele dag nog op de piste gestaan. En ja, ook les 2 gevolgd. Maar in de loop van de avond werd de knie steeds pijnlijker en de de volgende 2 dagen van de vakantie heb ik dus niet meer geskied... Eigenlijk bedoel ik: ik zal nooit meer skien. Blijkbaar niet de gepaste sport voor mij.

Waarom ik dit vertel? Omdat jullie natuurlijk tot nu toe weinig lezen over mijn voorbereidingen/trainingen voor Alpe d'HuZes. Natuurlijk zou ik al weer fors wat fietskilometers gemaakt moeten hebben. Nog zo'n 80 dagen, dan sta ik weer onderaan de Alpe d'Huez voor ja–hoeveel–zo-wel-erg-lange-beklimmingen-worden–het....

Mathijs zou dinsdag 15 jaar zijn geworden. Gisteren (zaterdag) zijn wij naar zijn grafje in Drachten geweest. Voor een grote schoonmaakbeurt was het nog te koud, daar willen we even rustig de tijd voor nemen. Bv hier en daar begint er wat onkruid door de steentjes te komen, de grotere stenen worden wat groenig en moeten een keer geschrobt worden etc. 

15 rode rozen voor Mathijs... voor altijd in ons hart

(L. schrijft)

12 maart 2013, vandaag zou het een feestdag moeten zijn…

Ieder jaar weer merk ik toch weer dat de aanloop naar 12 maart meer met me doet dan ik soms denk. Die dagen komen de tranen op niet-verklaarbare momenten tevoorschijn. Ieder jaar herbeleef ik ook weer hoe het was, de geboorte. Een bijzonder moment. Op 11 maart 1998 braken bij mij de vliezen en wisten we dat het kindje binnen een dag geboren zou worden. We wisten niet of het een jongetje of een meisje zou worden. Mathijs werd op 12 maart om 12.23 uur geboren. Het was een vlotte bevalling, wel in het ziekenhuis vanwege de eerder gebroken vliezen. Mathijs moest meteen in de couveuse omdat hij ruim 3 weken te vroeg was en en nog net niet in staat bleek om zelf de temperatuur vast te houden. Ook was zijn suikergehalte laag en kreeg hij een glucose-infuusje. Ik weet nog dat ik dat toen wel even slikken vond. Ik verwoordde dat in mijn dagboek als volgt: “Vandaag (dag 4 in het ziekenhuis) heb ik het best een beetje moeilijk. Ik ben wat emotioneel. Je bent eigenlijk heel erg dichtbij, maar ook zo veraf, daar in de couveuse. Eigenlijk moeten we meteen weer afstand van je doen, terwijl je net bij ons bent. Het moet nu eenmaal, omdat je nog wat aan moet sterken, maar papa en mama vinden het niet leuk. Je bent zo lief, klein en teer. Eigenlijk zou je bij ons moeten zijn, lekker bij papa en mama.”

Gelukkig weet je op zo’n moment nog niet, wat ons als gezin nog allemaal te wachten staat.

Ook gaan de dagen voorafgaand aan 12 maart mijn gedachten uit naar de mooie periode waarin alles nog “gewoon” was, de jaren vóór 25 september 2004. We hadden een mooi en compleet gezin en deden leuke dingen met elkaar. Ik werkte heel weinig toen de kinderen klein waren en had vaak alle tijd om met Mathijs en Fredrieke bezig te zijn (verven, koekjes bakken, etc, etc.). Als het mooi weer was gingen we naar buiten, de tuin in of naar een speeltuin in de buurt of we stapten op de fiets… Eentje voorop en eentje achterop. Wat een prachtige tijd was dat.

Het onderstaande artikel heb ik al heel lang geleden uit een Margriet gehaald en vond het zo herkenbaar. Als je het leest, wissel dan de kindernamen in voor die van Mathijs en Fredrieke. Wat had ik vandaag graag twee grote puberfietsen in de garage zien staan, het is er maar één.